Εάν έπρεπε να τον χαρακτηρίσουμε όπως πραγματικά του αξίζει, μάλλον θα μας έβαζαν πιπέρι στο στόμα…
Αν και, κανονικά, θα έπρεπε να βάλουν στο δικό του.
Οι φωτιές καλά κρατούν.
Μαζί τους και οι τύποι-ξερόλες. Εκείνοι που έχουν την ακλόνητη πεποίθηση ότι τα γνωρίζουν όλα, ότι διαθέτουν περισσότερες ικανότητες από τους ανθρώπους που πραγματικά διαχειρίζονται κρίσεις, προβλήματα και καταστάσεις.
Το χειρότερο;
Δεν κάνουν κριτική βασισμένη στη γνώση ή στην εμπειρία.
Κάνουν κριτική βασισμένη στο υπερεκτιμημένο «εγώ» τους.
Ο ξερόλας είναι παντού.
Ξέρει γιατί γίνονται οι σεισμοί, πού θα πέσει η επόμενη φωτιά, πώς θα σωθεί η οικονομία, γιατί κολλάνε τα Windows, πώς φτιάχνονται οι ιοί, πώς πρέπει να παίζει η Εθνική και τι λάθος κάνουν οι επιστήμονες.
Ξέρει τα πάντα.
Για όλους.
Χωρίς να έχει κάνει τίποτα.
Θα τον δεις σε πάνελ, σε καφενεία, σε σχόλια κάτω από αναρτήσεις, σε τηλεοπτικά παράθυρα και φυσικά στα social media.
Είναι ειδικός σε κάθε θέμα της επικαιρότητας — από γεωπολιτική μέχρι πυρηνική φυσική και από πυρόσβεση μέχρι τεχνητή νοημοσύνη.
Και πάντα με την ίδια βεβαιότητα.
Ποτέ με αμφιβολία.
Ποτέ με ταπεινότητα.
Γιατί ο άνθρωπος που πραγματικά γνωρίζει, συνήθως σκέφτεται πριν μιλήσει.
Ο ξερόλας μιλάει πριν σκεφτεί.
Οι αρχαίοι έλεγαν ότι η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια.
Και μάλλον είχαν δίκιο.
Γιατί η αμάθεια μπορεί να σε οδηγήσει στη μάθηση.
Η ημιμάθεια όμως σε πείθει ότι δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα άλλο.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, οι λιγότερο ικανοί άνθρωποι συχνά υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους, ενώ οι πραγματικά ικανοί τείνουν να είναι πιο προσεκτικοί και αυτοκριτικοί.
Είναι το γνωστό φαινόμενο Dunning–Kruger:
όσο λιγότερα γνωρίζεις, τόσο πιο εύκολα πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα.
Πίσω όμως από την αλαζονεία, πολλές φορές κρύβεται κάτι πολύ πιο απλό:
η ανάγκη επιβεβαίωσης.
Η ανάγκη να νιώσει κάποιος σημαντικός, έξυπνος, ανώτερος.
Γι’ αυτό και ο ξερόλας συνήθως απαξιώνει ό,τι δεν μπορεί να καταφέρει ο ίδιος.
Χλευάζει ό,τι δεν κατανοεί.
Και ειρωνεύεται ανθρώπους που ίσως κατά βάθος θαυμάζει.
Κάπως έτσι γεννήθηκε και η νέα «επιστημονική σχολή» των social media:
οι ειδικοί κατά της Τεχνητής Νοημοσύνης και του GPT.
Άνθρωποι που δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ σοβαρά ένα εργαλείο AI,
που δεν γνωρίζουν ούτε πώς λειτουργεί,
ούτε πού βοηθά,
ούτε ποια είναι τα όριά του,
αλλά έχουν έτοιμη άποψη.
«Το GPT σε κάνει χαζό».
«Όποιος το χρησιμοποιεί δεν σκέφτεται».
«Εγώ γράφω μόνος μου».
«Αυτά δεν είναι πραγματική γνώση».
Οι ίδιοι άνθρωποι όμως ψάχνουν τα πάντα στο Google, αντιγράφουν έτοιμες ιδέες, χρησιμοποιούν autocorrect, calculators, templates και εφαρμογές για τα πάντα στην καθημερινότητά τους.
Γιατί τελικά δεν τους ενοχλεί η τεχνολογία.
Τους ενοχλεί όταν κάποιος άλλος τη χρησιμοποιεί καλύτερα από αυτούς.
Ο πραγματικά έξυπνος άνθρωπος δεν φοβάται τα εργαλεία.
Μαθαίνει να τα χρησιμοποιεί σωστά.
Ο ξερόλας αντίθετα φοβάται μήπως ένα εργαλείο αποδείξει πόσο λίγα γνωρίζει χωρίς αυτό.
Υ.Γ.
Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματικές…
αν και κάποιοι μάλλον ήδη ετοιμάζουν αρνητικό σχόλιο κάτω από την ανάρτηση.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου