Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο προέρχονται από την παραλία Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και καταγράφουν μια εικόνα που, δυστυχώς, δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να περιγράψουν αυτό που συμβαίνει. Εικόνες που αποτυπώνουν μια καθημερινή πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς έχει γίνει τόσο συνηθισμένη, ώστε πολλοί να τη θεωρούν φυσιολογική.
Στις φωτογραφίες φαίνεται μια ράμπα πρόσβασης στη θάλασσα για άτομα με αναπηρία. Μια υποδομή που δεν τοποθετήθηκε για παιχνίδι, ούτε για ξεκούραση, ούτε για να λειτουργεί ως ξαπλώστρα. Δημιουργήθηκε για έναν και μόνο λόγο: να δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες να απολαμβάνουν το αυτονόητο δικαίωμα της πρόσβασης στη θάλασσα.
Κι όμως, βλέπουμε παιδιά να παίζουν επάνω στη ράμπα με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση των συνοδών τους. Βλέπουμε έναν ενήλικα να χρησιμοποιεί την ειδική καρέκλα ως σημείο χαλάρωσης, σαν να πρόκειται για εξοπλισμό αναψυχής.
Δεν πρόκειται για άγνοια.
Σήμερα σχεδόν όλοι γνωρίζουν τι είναι το Seatrac και ποιος είναι ο σκοπός του. Οι ενημερωτικές πινακίδες υπάρχουν, η λειτουργία του είναι γνωστή και η σημασία του έχει προβληθεί πολλές φορές. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι έλλειψη πληροφόρησης. Είναι έλλειψη σεβασμού.
Κάποιος ίσως αναρωτηθεί:
«Και εσένα τι σε νοιάζει;»
Με νοιάζει γιατί κάποια στιγμή μπορεί να φτάσει στην παραλία ένας άνθρωπος που περιμένει να χρησιμοποιήσει αυτή τη ράμπα. Ένας συμπολίτης μας που δεν έχει την πολυτέλεια να μπει στη θάλασσα χωρίς αυτήν. Και αντί να βρει τον εξοπλισμό διαθέσιμο και ασφαλή, να χρειαστεί να ζητήσει από άλλους να απομακρυνθούν ή να περιμένει μέχρι να ολοκληρώσουν το παιχνίδι ή την ξεκούρασή τους.
Η προσβασιμότητα δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα.
Οι ειδικές υποδομές δεν υπάρχουν για να εξυπηρετούν περιστασιακά όσους δεν τις χρειάζονται. Υπάρχουν για να εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες σε ανθρώπους που διαφορετικά θα αποκλείονταν από μια τόσο απλή και όμορφη εμπειρία, όπως ένα μπάνιο στη θάλασσα.
Ο σεβασμός δεν απαιτεί κόπο. Απαιτεί μόνο συνείδηση.
Αν όλοι αφιερώσουμε λίγα δευτερόλεπτα για να σκεφτούμε γιατί υπάρχει αυτή η εγκατάσταση, δεν θα χρειαστούν ούτε παρατηρήσεις ούτε διαμαρτυρίες. Θα είναι αυτονόητο ότι την αφήνουμε ελεύθερη για εκείνον που πραγματικά τη χρειάζεται.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν φαίνεται στα λόγια, αλλά στον τρόπο που φέρεται στους πιο ευάλωτους ανθρώπους της.
Ας μην επιτρέψουμε ο «ωχαδερφισμός» να γίνει εμπόδιο στην αξιοπρέπεια και στην ισότιμη πρόσβαση των συνανθρώπων μας. Μερικές φορές, μια μικρή πράξη σεβασμού είναι αρκετή για να χαρίσει σε κάποιον τη χαρά μιας καλοκαιρινής βουτιάς.
Η συγκεκριμένη ανάρτηση δεν έχει σκοπό να στοχοποιήσει πρόσωπα, αλλά να ευαισθητοποιήσει όλους μας. Ο σεβασμός στις υποδομές προσβασιμότητας είναι υποχρέωση όλων. Οι γονείς οφείλουν να εξηγούν στα παιδιά τους γιατί αυτές οι εγκαταστάσεις δεν είναι παιχνίδι, ενώ οι ενήλικες πρέπει να δίνουν πρώτοι το σωστό παράδειγμα.
Η παραλία Αστακού, στον Δήμο Ξηρομέρου, διαθέτει αυτή την πολύτιμη υποδομή για να εξυπηρετεί ανθρώπους με αναπηρία. Ας τη σεβαστούμε. Ας τη διατηρούμε πάντα ελεύθερη και διαθέσιμη για εκείνον που πραγματικά τη χρειάζεται.
Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον σεβασμό που δείχνει στους πιο ευάλωτους ανθρώπους της. Ας κάνουμε όλοι το αυτονόητο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου