«Δικαστική αντιπολίτευση» ή θεσμικός έλεγχος; Αν είναι όλα νόμιμα, πού είναι οι απαντήσεις της Δημοτικής Αρχής Ξηρομέρου;
Η «δικαστική αντιπολίτευση» τους ενοχλεί. Οι απαντήσεις όμως πού είναι;
Διαβάσαμε με προσοχή το δημοσίευμα του ΜΥΤΙΚΑΣ PRESS, που επιχειρεί να παρουσιάσει την αντιπολίτευση στον Δήμο Ξηρομέρου ως μια δήθεν «δικαστική αντιπολίτευση», η οποία αντί για πολιτικό λόγο επιλέγει καταγγελίες, προσφυγές και δικαστικές διαδικασίες.
Είναι μια βολική αφήγηση.
Μόνο που έχει ένα σοβαρό πρόβλημα:
ξεχνά τον πραγματικό θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης.
Η αντιπολίτευση δεν υπάρχει για να χειροκροτεί τη Δημοτική Αρχή.
Δεν υπάρχει για να αποδέχεται χωρίς έλεγχο κάθε απόφαση.
Δεν υπάρχει για να θεωρεί αυτομάτως νόμιμο οτιδήποτε αποφασίζει η διοίκηση.
Υπάρχει για να ελέγχει.
Και όταν ένας αιρετός θεωρεί ότι υπάρχουν ζητήματα που χρήζουν ελέγχου ως προς τη νομιμότητα, έχει κάθε δικαίωμα να απευθυνθεί στους αρμόδιους ελεγκτικούς και δικαστικούς θεσμούς.
Αυτό δεν λέγεται «δικαστική αντιπολίτευση».
Λέγεται θεσμικός έλεγχος.
Και είναι θεμέλιο της Δημοκρατίας.
Ας μιλήσουμε λοιπόν καθαρά
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί η αντιπολίτευση προσφεύγει στους αρμόδιους θεσμούς.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Γιατί, όταν η αντιπολίτευση ζητά στοιχεία και διευκρινίσεις, δεν δίνονται πάντοτε με τρόπο που να κλείνει κάθε ζήτημα και κάθε αμφιβολία;
Εάν όλα είναι νόμιμα και απολύτως τεκμηριωμένα, τότε η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή.
Έγγραφα.
Αποφάσεις.
Άδειες.
Εγκρίσεις.
Μελέτες.
Γνωμοδοτήσεις.
Νομιμοποιητικά στοιχεία.
Όλα στο τραπέζι.
Και το θέμα τελειώνει εκεί.
Γιατί ένας δημοτικός σύμβουλος που λαμβάνει πλήρεις και πειστικές απαντήσεις από τη Δημοτική Αρχή δεν έχει κανέναν λόγο να αναζητήσει αλλού απαντήσεις.
Εκτός αν οι απαντήσεις δεν τον πείθουν.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Η αντιπολίτευση δεν αποφασίζει για τη νομιμότητα. Ζητά να ελεγχθεί.
Ας μην μπερδεύουμε τους θεσμικούς ρόλους.
Η αντιπολίτευση δεν είναι δικαστήριο.
Δεν αποφασίζει αν μια πράξη είναι νόμιμη ή παράνομη.
Ακριβώς γι' αυτό υπάρχουν οι αρμόδιες αρχές.
Όταν λοιπόν ένας αιρετός θεωρεί ότι μια υπόθεση χρειάζεται έλεγχο, προσφεύγει στον αρμόδιο θεσμό.
Και περιμένει την κρίση του.
Εάν η προσφυγή απορριφθεί, αυτή είναι η θεσμική κρίση και οφείλουν όλοι να τη σέβονται.
Εάν γίνει δεκτή, επίσης οφείλουν όλοι να τη σεβαστούν.
Αυτό σημαίνει κράτος δικαίου.
Αυτό σημαίνει Δημοκρατία.
Το να ζητάς έλεγχο δεν σημαίνει ότι έχεις καταδικάσει κάποιον.
Το να υποβάλλεις καταγγελία δεν σημαίνει ότι έχει αποδειχθεί παράβαση.
Σημαίνει ότι ζητάς από τον αρμόδιο θεσμό να εξετάσει την υπόθεση.
Τόσο απλά.
Και τώρα το πιο δύσκολο ερώτημα
Το δημοσίευμα μιλά για «κατασκευασμένα δικαστικά ρεπορτάζ», για «fake news», για «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής» και για αντιπολίτευση που δήθεν δεν έχει πολιτικό λόγο.
Ωραία.
Τότε γιατί δεν απαντά με τον ίδιο τρόπο η Δημοτική Αρχή;
Γιατί δεν παρουσιάζει δημόσια, όπου αυτό επιτρέπεται, τα έγγραφα που αποδεικνύουν τη νομιμότητα των ενεργειών που αμφισβητούνται;
Γιατί δεν απαντά σημείο προς σημείο;
Γιατί δεν λέει στους δημότες:
«Αυτό ζητήθηκε. Αυτό απαντήσαμε. Αυτά είναι τα έγγραφα. Αυτή είναι η άδεια. Αυτή είναι η απόφαση. Αυτή είναι η έγκριση».
Αυτή θα ήταν η καλύτερη απάντηση.
Όχι οι χαρακτηρισμοί περί «δικαστικής αντιπολίτευσης».
Η σιωπή δεν είναι πάντα απάντηση
Υπάρχει και κάτι ακόμη.
Όταν ένας αιρετός υποβάλλει ένα συγκεκριμένο ερώτημα, η Δημοτική Αρχή οφείλει να το αντιμετωπίζει θεσμικά και με σοβαρότητα.
Οφείλει να απαντά.
Και όχι απλώς να απαντά.
Να απαντά πειστικά και τεκμηριωμένα.
Γιατί οι δημοτικοί σύμβουλοι δεν είναι υποχρεωμένοι να εμπιστεύονται «στα λόγια» μια διοίκηση.
Έχουν δικαίωμα να ζητούν στοιχεία.
Και οι δημότες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν.
Αυτό δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δημοκρατική υποχρέωση.
Αν όλα είναι νόμιμα, τότε ο έλεγχος δεν πρέπει να φοβίζει κανέναν
Ας το πούμε όσο πιο καθαρά γίνεται.
Μια Δημοτική Αρχή που είναι απολύτως βέβαιη για τη νομιμότητα των ενεργειών της δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται τον έλεγχο.
Αντίθετα.
Θα έπρεπε να τον επιδιώκει.
Γιατί κάθε έλεγχος που καταλήγει ότι όλα έγιναν νόμιμα αποτελεί την καλύτερη δικαίωση της ίδιας της Δημοτικής Αρχής.
Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι η προσφυγή της αντιπολίτευσης.
Το πρόβλημα θα ήταν να μην υπάρχει έλεγχος.
Και ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα θα ήταν να θεωρείται ενοχλητικός όποιος ζητά απαντήσεις.
Δεν θα ζητήσουμε άδεια για να ελέγχουμε
Ας γίνει λοιπόν ξεκάθαρο.
Η αντιπολίτευση δεν χρειάζεται άδεια από τη Δημοτική Αρχή για να ασκήσει τον θεσμικό της ρόλο.
Δεν χρειάζεται άδεια για να κάνει ερωτήσεις.
Δεν χρειάζεται άδεια για να ζητήσει έγγραφα.
Δεν χρειάζεται άδεια για να εκφράσει διαφωνία.
Και, όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, δεν χρειάζεται άδεια για να προσφύγει στις αρμόδιες αρχές.
Αυτό ακριβώς σημαίνει αντιπολίτευση.
Και κάτι τελευταίο για τη «σοβαρή αντιπολίτευση»
Σοβαρή αντιπολίτευση δεν είναι εκείνη που σιωπά για να μην ενοχλήσει.
Σοβαρή αντιπολίτευση δεν είναι εκείνη που θεωρεί όλα τα έργα σωστά επειδή τα αποφασίζει η διοίκηση.
Σοβαρή αντιπολίτευση δεν είναι εκείνη που φοβάται να σηκώσει το χέρι και να ρωτήσει:
«Γιατί;»
Σοβαρή αντιπολίτευση είναι αυτή που ελέγχει.
Και όταν χρειάζεται, συγκρούεται πολιτικά.
Και όταν υπάρχουν ζητήματα νομιμότητας, απευθύνεται στους αρμόδιους θεσμούς.
Αν αυτό κάποιοι το βαφτίζουν «δικαστική αντιπολίτευση», τότε μάλλον έχουν μια πολύ περίεργη αντίληψη για το τι σημαίνει δημοκρατικός έλεγχος.
Γιατί τελικά το ζήτημα είναι πολύ απλό:
Δεν φοβάται κανείς την αντιπολίτευση όταν έχει τις απαντήσεις.
Οι απαντήσεις δίνονται με στοιχεία.
Με έγγραφα.
Με αποφάσεις.
Με άδειες.
Με εγκρίσεις.
Με διαφάνεια.
Και τότε ο δημότης κρίνει.
Όλα τα υπόλοιπα είναι επικοινωνιακή διαχείριση.
Και στον Δήμο Ξηρομέρου οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες ταμπέλες για την αντιπολίτευση.
Χρειάζονται απαντήσεις.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία ποιος φωνάζει περισσότερο.
Σημασία έχει ποιος μπορεί να αποδείξει με έγγραφα ότι έχει δίκιο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου