Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το ετήσιο Μνημόσυνο του μακαριστού Πρωτοπρ. Δημητρίου Τέγα, πρώην Αρχιερατικού Επιτρόπου Αστακού και Προϊσταμένου του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αστακού.
Κατά το κήρυγμά του αναφέρθηκε στο μυστήριο του θανάτου, στην σημασία των Μνημοσύνων και στην ωφέλεια που παρέχουν στους κεκοιμημένους, αλλά και στους ζώντες, τονίζοντας, ότι η Εκκλησία θέλει να μας υπενθυμίζει ευκαίρως ακαίρως πολλές αλήθειες που είτε τις λησμονούμε, είτε μεταθέτουμε την πραγματοποίησή τους στο μέλλον, έχοντας την ψευδαίσθηση, ότι εμείς θα αποφασίσουμε για το πόσα χρόνια θα ζήσουμε πάνω στη γη.
Ανέφερε μεταξύ άλλων: «”Μια ροπή και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται”. Αυτό συνέβη και με τον π. Δημήτριο. Αδόκητα και απροειδοποίητα ο Κύριος τον κάλεσε κοντά του. Ίσως γιατί ήταν έτοιμος από καιρό. Δεν μπορούμε, αδελφοί μου, να διευσδύσουμε στην σκέψη και στην βούληση του Θεού. “Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου;”. Όσο και αν προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το μυστήριο του θανάτου με λογικά κριτήρια θα απογοητευθούμε. Ίσως να εγκλωβιστούμε στην απιστία και στην απαισιοδοξία. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ανανεώνουμε την εμπιστοσύνη μας στον Θεό λέγοντας “γενηθήτω το θέλημά σου”.
Αν πραγματικά αποδεχθούμε κάθε γεγονός της ζωής μας, ακόμη και τον θάνατο, ως θέλημα του Θεού, τότε έχοντας εμπιστοσύνη σε Εκείνον, γνωρίζουμε ότι η αγάπη Του θα είναι τόσο μεγάλη, που σίγουρα θα μας χαρίσει αυτό που ποθούμε, δηλαδή την μακαριότητα του παραδείσου και την είσοδό μας στην αιωνιότητα».
Καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε για την ανάπαυση του μακαριστού π. Δημητρίου, λέγοντας τα εξής: «Αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να κρατήσουμε όλοι μας σήμερα, όπως επίσης και να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του π. Δημητρίου.
Ο καθένας από εσάς τον γνωρίσατε επί χρόνους πολλούς. Ο καθένας από εσάς έζησε κοντά του μοναδικές στιγμές. Ας κρατήσετε τη μνήμη του ζωντανή, προσευχόμενοι για εκείνον, ως ελάχιστο αντίδωρο για ό,τι εκείνος προσευχητικά προσέφερε σε εσάς κατά την ιερατική του διακονία. Τώρα ελπίζουμε και προσδοκούμε να τελεί την αναίμακτη Θυσία στο υπερουράνιο Θυσιαστήριο. Από εκεί σίγουρα θα προσεύχεται για τους οικείους του, για τα παιδιά του, για τα εγγόνια του, για τα πνευματικά του τέκνα, τους ενορίτες του, τους συνεργάτες του. Είμαι σίγουρος ότι θα προσεύχεται και για τον Επίσκοπό του, τους αδερφούς και συμπρεσβυτέρους του και για ολόκληρη την τοπική μας Εκκλησία, την οποία αξίως διηκόνησε.
Η προσευχή πλέον θα είναι ο δρόμος που θα μας ενώνει με εκείνον. Και όσο η προσευχή είναι διαρκής και ζωντανή, τόσο θα μειώνεται ο πόνος του αποχωρισμού, θα παραμυθείται η καρδία μας και θα βιώνει τον γλυκασμό από τον ουρανό. Αυτό, λοιπόν, που σήμερα πράττουμε πρέπει να γίνει καθημερινό βίωμα όλων μας. Η προσευχή και, δια της προσευχής, η ζωντανή και αιωνία μνήμη των κεκοιμημένων αδερφών μας».
https://www.astakos-news.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου